​Στιγμιότυπα επαρχίας, ξενοφοβίας και μια υποψία φαλλοκρατισμού

Ήμουν σήμερα για δουλειά στην Κόρινθο. Τα δύο περιστατικά συνέβησαν πολύ κοντά το ένα με το άλλο και μου έκαναν εξίσου εντύπωση. Δύο εικόνες ζωγραφισμένες η μία με ρατσισμό και η άλλη με μια δόση φαλλοκρατισμού.


Η ψυχίατρος και η πωλήτρια

Κυρία μπαίνει να πάρει δωράκια ρουχαλακια για ανήψια/εγγόνια, δεν κατάλαβα. Μετά από λίγη ώρα έρχεται ταμείο και μιλάει με την ταμία/υπεύθυνη που απ’οτι φαίνεται τη γνωρίζει. Αναφέρει πως δεν έχει πολλή διάθεση να ψωνίσει γιατι είδε πολλά και διάφορα περιστατικά “στο στρατόπεδο” σήμερα. Η υπάλληλος, αμηχανη κάπως, προσπαθεί να διευκρινισει αν τα περιστατικά ήταν από αυτούς, τους εκείνους, τους ξένους. Η κυρία, εξηγεί η υπάλληλος, είναι ψυχίατρος. Η ψυχίατρος διευκρινίζει πως, ναι, πρόκειται για το κέντρο κράτησης (χαίρομαι που δε το λέει φιλοξενίας, πρώτο μπράβο). Αλλά απορεί (η υπάλληλος), έχουν κι “αυτοί” τέτοια προβλήματα; Τι έχουν; Η απάντηση είναι τάσεις αυτοκτονίας, κατάθλιψη κλπ. Μάλλον θα είχε στο μυαλό της είτε πως ο εγκλεισμός σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης και κράτησης είναι κάτι ευεργετικό για την ψυχολογία ή πως αυτοί δεν είναι άνθρωποι. Στη συνέχεια η υπάλληλος συμβουλεύει τη γιατρό να προσέχει εκεί που πάει (μάλιστα γυρνάει και προς το μέρος μου, νομίζοντας ότι θα πω κι εγώ κάτι αντίστοιχο, αλλά κάτι θα είχε μάλλον το βλέμμα μου και γύρισε από την αλλη) και να πηγαίνει με παρέα γιατί “δεν ξέρεις τι γίνεται και τι κάνουν” και διάφορα μασημενα λόγια. Η γιατρός φυσικά της είπε πως τίποτα δεν κάνουν, πως είναι μια χαρά άνθρωποι και πως έχει δουλέψει και στη Λέσβο και ξέρει.
Ελπίζω να της μείνει αυτό. Αν και δεν αλλάζουν έτσι απλά τα μυαλά…

Το φόρεμα που δε θα φορεθεί 

Κυρία το πάρα πολύ 45 ετών ή τελοσπαντων πολύ νέα, έρχεται να επιστρέψει κάτι που πήρε μόλις πριν λίγο. Μέχρι να γίνουν τα διαδικαστικά μεσολαβεί η χαρακτηριστική κουβεντούλα, θα έρθω να πάρω και για το γιο μου, αλλά πλέον είναι τεταρτη δημοτικού και έχει άποψη, θέλει να έρθει να διαλέξει κλπ κλπ και βέβαια αναφέρει πως έχει κι άλλο παιδί, 24 χρονών, για να πάρει το θαυμασμό των δύο πωλητριων που ήταν εκείνη την ώρα μπροστά. Η μία ειδικά (λίγο χαζουλα, παλιότερα είχε στείλει φώτο σε κάποιον που της είπε ότι είναι τάχα μου υπεύθυνος και πρέπει να του στείλουν φωτογραφίες με μαγιό) πετάγεται και της λέει την εξυπνάδα “μα καλά στα 15 το κάνατε;;”, δήθεν για κοπλιμεντο ότι δείχνει μόνο 39, εισπράττοντας απλά κατεβασμένο βλέμμα και καμία απάντηση. Αμηχανία.

Πριν από αυτό όμως, ειπώθηκε κάτι που καμία δεν το σχολίασε, έπεσε θύμα κάποιας ομερτα επαρχιακής.

Προηγήθηκε η κουβέντα για το φόρεμα που θα επιστρεφόταν. Ένα ωραίο μαλλινο, από αυτά που είναι σαν μακριές μπλούζες και αναδεικνύουν ωραία το σώμα. Τη ρώτησαν μήπως ήθελε άλλο νούμερο ή αν δε της άρεσε. Και η απάντηση, κάπως αμήχανα, κάπως φευγαλέα, κρυμμένη μέσα σε ένα δήθεν γελάκι ήταν πως μωρέ εγώ μια χαρά θα το έβαζα, σε άλλον δεν άρεσε. 

Να το άκουσα μόνο εγώ; Να του έδωσα μόνο εγώ σημασία; Πάντως οι άλλες, που μέχρι και αν έκανε στα δεκαπέντε το παιδί τη ρώτησαν, δεν είπαν κουβέντα. Αν δεν αρέσει στον άλλον ή μάλλον αν δεν εγκριθεί από τον άλλον, δε θα φορεθεί το φόρεμα.

Advertisements
Posted in Δουλίτσα να υπάρχει, Καθημερινότητα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

enforadio_player

Κι αν δεν έχουν ειπωθεί όλα;

Περασμενα ξεχασμενα (;)
Κατηγορίες
Ιστορίες από τα πουλιά
e-κόνες

There was an error retrieving images from Instagram. An attempt will be remade in a few minutes.

%d bloggers like this: