ταύρος σε υαλοπωλείο στον Ταύρο

IMG_20151013_145408

Τα μεσημέρια στον Ταύρο βγαίνω και κάνω βόλτες στη μία ώρα υποχρεωτικό διάλειμμα από τη δουλειά (που συνήθως σημαίνει απλά ένα ξεχειλωμένο 8ωρο), θέλοντας κυρίως να αποφύγω την ιδρυματοποίηση του να κάτσω για ακόμα μία ώρα στους ίδιους γκρι τοίχους, δήθεν τρώγοντας συναδελφικά με τους υπόλοιπους.

Τις περισσότερες φορές απλά κάθομαι σε ένα κοντινό παρκάκι, τρώγοντας κάτι στο χέρι και ταΐζοντας τις γάτες του πάρκου. Όταν λέω πάρκο, μη φανταστείτε κάνα Χάιντ Πάρκ, στην ουσία είναι ο χώρος ανάμεσα σε εργατικές πολυκατοικίες, παραμελημένα από το δήμο, χωρίς τακτική καθαριότητα και φυσικά χωρίς καμία αγάπη από τους πιτσιρικάδες που αράζουν εκεί τα μεσημέρια και θα νόμιζε κανείς ότι φέρνουν και έξτρα σκουπίδια από το σπίτι τους για να τα σκορπίσουν ανάμεσα στα δέντρα.

Κάποιες μέρες οι γάτες δεν ακολουθούν το πρόγραμμα και αλλάζουν γειτονιά προς αναζήτηση κάποιου γάτου τις περισσότερες φορές. Οπότε αλλάζω δρομολόγιο και περπατάω δεξιά-αριστερά, σαν γάτος κι εγώ, χαζεύοντας τη γειτονιά και παρακαλώντας να μην περάσει η μία ώρα (η οποία φυσικά ποτέ δε μου κάνει το χατήρι και περνάει με  ταχύτητα ανάλογη της διάρκειας των πρωινών snooze στο ξυπνητήρι).

Πίσω από το δημαρχείο του Ταύρου (ή Νέα Σφαγεία όπως λεγόταν παλιά η περιοχή) υπάρχει ένα σύμπλεγμα από παλιά μαγαζιά, γραφεία, δημοτικά ιατρεία κλπ. Φυσικά, όλα κλειστά και εγκατελλειμένα, ένας τεράστιος χώρος από χαμένες ευκαιρίες (ή μία χαμένη ευκαρία μέσα στους κλειστούς χώρους). Το κλειστό δημοτικό ιατρείο που κάποτε ήταν μόνο για ανασφάλιστα παιδιά, πλέον δεν εξυπηρετεί κανέναν, ασφαλισμένο ή μη. Μέχρι και το γραφείο τελετών που στεγαζόταν πιο δίπλα, το επάγγελμα που δεν κλείνει ποτέ, μέχρι κι αυτό είναι κλειστό και ερειπωμένο. Στον ίδιο χώρο στεγαζόταν το παράρτημα του ΕΛΑΣ της περιοχής, με συνθήματα γραμμένα με μπογιά στους τοίχους του για “ειρήνη και φιλία με όλους τους λαούς” και “ποτέ πια φασισμός”. Κλειστό κι αυτό, πλέον χρησιμεύει μόνο σαν αποθήκη για αφίσες του ΠΑΜΕ που κάθε τόσο γεμίζουν τις κολώνες της περιοχής.

Στο ίδιο γραφείο συστεγάζονταν και  οι “πρόσφυγες οικιστές Ταύρου” που κάποτε έχτισαν αυτή την περιοχή, έξω από την Αθήνα τότε, μακριά από τη ζωή των αστών που ενοχλούνταν από την παρουσία τους. Όπως κάνουμε κι εμείς τώρα με τον Ελαιώνα, την Αμυγδαλέζα και κάτι παρατημένα γήπεδα από τη Χρυσή Εποχή του 2004.

Πιο δίπλα, το μόνο που λειτουργεί είναι η δημοτική κουζίνα, όπου μπορείς να πάρεις μια μερίδα φαγητό με 2,70. Απέξω κοιμάται ένας γεράκος, αδύνατος πολύ με τα λιγοστά του πράγματα γύρω του. Μπαίνω στην κουζίνα, δύο φαγητά, μπριζόλες με πατάτες και κάτι σαν ρολο κοτόπουλο με ρύζι, οι πιο πολλές μερίδες έχουν φύγει, Παρασκευή αργά το μεσημέρι. Είχε περάσει κόσμος δηλαδή, που βρήκε στα 2,70 μία άκρη να βγει ακόμα μια μέρα. Ρωτάω την κυρία που σερβίρει “στον κύριο που κοιμάται απέξω πήρε κανείς καμιά μερίδα;” περιμένοντας για κάποιο λόγο να ακούσω μια θετική απάντηση. “Μπα, ποιος να του πάρει…” ήταν η απάντηση που πήρα. Πήρα δυο μερίδες, τις έδωσα στον παππού, δώσαμε τα χέρια και έφυγα με 200 τόνους βάρος στο στήθος, ξέροντας πως έκανα μια τρύπα στο νερό, όπως όλες οι κινήσεις που είναι φιλανθρωπία και όχι αλληλεγγύη.

Πόσα λάθη εκεί πίσω από τη φασαρία της Πειραιώς, όλα συγκεντρωμένα στο πρόσωπο ενός άστεγου. Πόσο λάθος να κοιμάσαι έξω από εκατοντάδες τετραγωνικά κλειστών κτιρίων. Πόσο λάθος να είσαι νηστικός έξω από δεκάδες μερίδες φαγητό. Πόσο λάθος που αφήνουμε τα λάθη να συνεχίζουν να υπάρχουν, αντί να πάμε να κατεβάσουμε εκείνες τις θολές τζαμαρίες ώστε να χρησιμεύσουν σε κάτι όλοι αυτοί οι χώροι.

Κι εγώ πόσο λάθος, που γύρισα στη δουλίτσα μου μαζί με τόσους άλλους. Με 200 τόνους βάρος στο στήθος, αντι σαν ταύρος στο υαλοπωλείο του Ταύρου να τα πάρω όλα σβάρνα…

 

Advertisements
Posted in Uncategorized

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

enforadio_player

Κι αν δεν έχουν ειπωθεί όλα;

Περασμενα ξεχασμενα (;)
Κατηγορίες
Ιστορίες από τα πουλιά
e-κόνες
"κλείσε την τηλεόραση να κοιμηθούμε επιτέλους" #mono_agapi Πραντς με λωρίδες χοιρινό μπριζολακι με worcestershire, chili, barbeque sauce και τσένταρ. Φυσικά τα αυγά που έγιναν μετά στο ίδιο τηγάνι ήταν από άλλο πλανήτη. Άκου να δεις τι θα κάνεις. Θα κάνεις ένα κοκκινιστό. Πάντα χρειάζεται ένα κοκκινιστό. 
Αμα δεν ξέρεις πως, να πας στη @marislurp να σου δείξει, να γίνεις άνθρωπος. Εγώ επειδή προσέχω το έκανα με τηγανητές πατάτες, αλλά και με μακαρόνια γίνεται το σώσε. 
Εδώ μπες άμα είσαι άσχετος: http://www.marislurp.com/kokkinisto/
%d bloggers like this: