Καρποστάλ χωρίς παραλήπτη και ειρμό

zorkos

Now is the winter of our discontent
Made glorious summer by this sun of York;
And all the clouds that low’r’d upon our house
In the deep bosom of the ocean buried.

(Μετάφραση: «…τώρα της δυσαρέσκειάς μας τον χειμώνα τον έχει κάνει θέρος λαμπρό τούτου του Γιορκ ο ήλιος…»)
William Shakespeare, Richard The Third Act 1, scene 1, 1–4

 

Κάτω απ’τα βράχια κολλημένοι σαν αστερίες, ρουφάμε λίγη σκιά και πολλή ξεκούραση.

Το καταμεσήμερο ένα παράταιρο μωσαϊκό από ομπρέλες κάθε χρώματος, το τελευταίο όπλο στην άνιση μάχη κόντρα στην πύρινη βροχή του Ήλιου, απλώνεται πάνω στα καυτά βότσαλα. Το αστέρι που μας γέννησε αποφάσισε πως δεν αξίζουμε αυτόν τον κόσμο και μας σκοτώνει με τη λάβα του. Μέτριο αστεράκι, και σε μέγεθος και σε λαμπρότητα, δε θα τράβαγε την προσοχή ούτε του πιο σχολαστικού αστρονόμου αν είχαμε κάποιο γείτονα και μας κοιτούσε. Κι όμως, την κάνει τη δουλίτσα μια χαρά.

Το βράδυ, κάτω από μια κουβέρτα αστρική, στο ατελείωτο σκοτάδι, ο Περσέας μας βρέχει με την καθιερωμένη αυγουστιατικη βροχή μετεωριτών, που έχουν το όνομά του. Λίγο πριν, σύμφωνα με το μύθο, έχει κλέψει την Ανδρομέδα πριν την κατασπαραξει το Κήτος και καβάλα στον ιπτάμενο Πήγασο την παίρνει μακριά από τους κακούς βασιλιάδες γονείς της, τον Κηφέα και την Κασσιόπη. Πόσα αστεράκια, πόσοι ήλιοι. Καίγονται άραγε κάποιοι από κάτω τους;

Το ξημέρωμα, πριν αρχίσει πάλι ο κύκλος, η Αφροδίτη με το Δία βγαίνουν σε ένα σπάνιο ραντεβού που θα καταλήξει σε ένα πολύ κοντινό τετ-α-τετ.

Οι αστερίες, το αστεράκι μας ο Ήλιος, τα “πεφταστέρια” και ο Αυγερινός, το “άστρο” του πρωινού.  Μα πως αλλιώς; Αφού είμαστε όλοι φτιαγμένοι από αστρόσκονη.

Τα κατσίκια γαντζωμενα στα βράχια, σαν με μαγνήτες, κόντρα σε κάθε βαρύτητα. Κατεβαίνουν μέχρι την παραλία το απόγευμα και νωρίς το πρωί. Άντε τώρα να’σαι κατσίκι. Από βράχο σε βράχο, με κίνδυνο να γκρεμοτσακιστείς, για να τσιμπήσεις κανα χόρτο. Παλιοζωή, ψεύτη ντουνιά και παλιοκοινωνία.

Στο δρόμο ο ήλιος καίει από νωρίς κι οι εργάτες πάνε για δουλειά με ένα μπουκάλι νερό στο χέρι. Πιο κάτω άλλοι στρώνουν κάτι τσιμέντα, 18 Αυγούστου με 40 βαθμούς. Τελικά μήπως δεν είναι και τόσο άσχημα να είσαι αγριοκάτσικο και να πηδάς τα βράχια; Τι καλύτερο κάνουμε δηλαδή; Δουλεύουμε (αν δουλευουμε) μια ζωή και ζούμε στα διαλείμματα. «Οι διακοπές είναι το άλλοθι ενός εντεκάμηνου βιασμού», λέει. Καλά λέει. Κατσίκι και πάλι κατσίκι, κι ας καταλήξω και στη λαδόκολλα.

Το δεύτερο βράδυ επιφύλασσε περιπέτεια. Ξαφνικά, χωρίς καμία προειδοποίηση, ήρθε το Μελτέμι. Με Μ κεφαλαίο. Όλο το βράδυ δερνόμασταν με τις σκηνές, η θάλασσα μας ψέκαζε μέχρι και 15-20 μέτρα μακριά και γενικά μας κλαιγανε οι ρέγγες.

Κι εκεί που έχεις φάει όλη νύχτα 7 μποφόρ στο κεφάλι και δεν έχεις κλείσει μάτι, πας το πρωί να ανοίξεις το αμάξι και παίζει το σιντι «μια νύχτα θα’ρθει από μακριά αέρας πεχλιβάνης, να μη μπορείς να κοιμηθείς μόλις τον ανασάνεις». Και κάθεσαι και το ακούς και μετά είναι όλα λίγο καλύτερα.

Βρ’αμαν αμάν.

popi ikariaΣτο μαγεριό της Πόπης, έξω από τον Εύδηλο οι κολοκυθοκεφτεδες είναι σαν της γιαγιάς και τα σουτζουκάκια ένας καλός λόγος να σκοτώσεις ή να πεθάνεις γι’αυτα. Το κατσικάκι το ράσκο, ντόπια ράτσα, ξεκολλάει από το κόκκαλο και μου θυμίζει τα κατσίκια στα βράχια που λέγαμε. Μέχρι που όλο αυτό έρχεται να το σπάσει ένας στίχος από τα παλιά ηχεία του μεγεριού, να μας θυμίσει αυτό που ξέρουμε αλλά έχουμε σκεπάσει προσωρινά με την παχιά σκιά της κληματαριάς: “Τα καλοκαίρια μας μικρά κι ατέλειωτοι οι χειμώνες”, λέει η Σωτήρια. “Θα έρθει και για μας μια Κυριακή”, σκέφτομαι εγώ, ζωσμένος με την αισιοδοξία που μόνο τα καλοκαίρια μπορούν και σε οπλίζουν.

Το επόμενο βράδυ, στο πανηγύρι πάνω στα βουνά της Ικαρίας, χιλιάδες κόσμου γίνονται ένα, έστω προσωρινά, πιασμένοι από τους ώμους μέχρι αργά το πρωί. Ο ικαριωτικος είναι ένας σκοπός που παίζεται συνεχόμενα και επαναλαμβανόμενα, χωρίς λόγια τις περισσότερες φορές. Σε κάποια από τις επαναλήψεις, κάθε τόσο, η ορχηστρα μειώνει σταδιακά την ένταση και την ταχύτητα, για να επανέλθει θριαμβευτικά με μια ταυτόχρονη κραυγή-επευφημια από όλους τους παρευρισκομενους.

Αυτή η εικόνα, αυτός ο ήχος, ο θρίαμβος της ζωής θαρρείς, ή έστω η ψευδαίσθηση ότι για λίγο, αυτή τη στιγμή είναι όλα με το μέρος σου. Είσαι νικητής. Η νύχτα πέρασε, τα δύσκολα πέρασαν (το σταμάτημα της μουσικής που τα αντιπροσωπεύει) και όλοι μαζί το γιορτάζουμε με μια κραυγή. Κι ας ξέρεις ότι δεν τελειώνει η μάχη της ζωής πότε, αλλά μπορείς να κερδίζεις λίγο λίγο και να βγαίνεις στο τέλος από πάνω.

Ή τουλάχιστον έτσι το είδα εγώ, μέσα από ένα πέπλο από καριώτικο μπρούσκο, καλύτερο από όλα τα φίλτρα όλων των ινσταγκραμ του κόσμου.

Μη συνηθίσουμε ποτέ. Ακούω πολλούς που λένε “έτσι είναι”, το έχουν πιστέψει. Έτσι είναι, η ζωή ένα διάλειμμα είκοσι ημερών το χρόνο το πολύ. Έτσι είναι. Ε δεν είναι έτσι. Μη συνηθίσουμε. Ποτέ.

Μέχρι να γίνει καλοκαίρι ο χειμώνας της δυσαρέσκειάς μας. Όχι από κάποιον “ήλιο”, όπως έψαχνε ο Σαίξπηρ στο πρόσωπο του βασιλιά του. Εμείς θα το κάνουμε το καλοκαίρι μας μόνιμο, μόνοι μας.

Ή έστω θα προσπαθήσουμε.

Advertisements
Posted in Καλοκαίρι

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

enforadio_player

Κι αν δεν έχουν ειπωθεί όλα;

Περασμενα ξεχασμενα (;)
Κατηγορίες
Ιστορίες από τα πουλιά
e-κόνες
"κλείσε την τηλεόραση να κοιμηθούμε επιτέλους" #mono_agapi Πραντς με λωρίδες χοιρινό μπριζολακι με worcestershire, chili, barbeque sauce και τσένταρ. Φυσικά τα αυγά που έγιναν μετά στο ίδιο τηγάνι ήταν από άλλο πλανήτη. Άκου να δεις τι θα κάνεις. Θα κάνεις ένα κοκκινιστό. Πάντα χρειάζεται ένα κοκκινιστό. 
Αμα δεν ξέρεις πως, να πας στη @marislurp να σου δείξει, να γίνεις άνθρωπος. Εγώ επειδή προσέχω το έκανα με τηγανητές πατάτες, αλλά και με μακαρόνια γίνεται το σώσε. 
Εδώ μπες άμα είσαι άσχετος: http://www.marislurp.com/kokkinisto/
%d bloggers like this: