Η ξενιτιά είναι βάσανο, ρώτα τα τραγούδια σου

Πριν μερικές ημέρες βρέθηκα (μαζί με χιλιάδες άλλους) στη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου,στο Θέατρο Βράχων του Βύρωνα. Εκεί, εκτός από τις γνωστές “επιτυχίες” του, ακούσαμε για πρώτη φορά ένα νέο κομμάτι από τον δίσκο που έρχεται, με τον περίεργο τίτλο «Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ», και μάλιστα μας παρακίνησε να ψάξουμε, όσοι δεν ξέρουμε, σε ποιους αναφέρεται.

Παρακάτω θα εξηγήσω (όπως λέει και το τραγούδι στην πρώτη στροφή) ποιοι ήταν οι δύο “ήρωες” του τραγουδιού. Πρώτα όμως θα σταθώ σε ένα στίχο, ο οποίος γυρνούσε καιρό μέσα στο μυαλό σαν ιδέα, πολύ πριν τον ακούσω από το Θανάση:

Η ξενιτιά είναι θάνατος, κι αμα δε βγάζεις άκρη
για ρώτα τα τραγούδια σου, εκείνα της Καρπάθου
και τ’αλλα τα Ηπειρώτικα που φέρνουνε το δάκρυ.

Πόσες φορές έχω αναρωτηθεί, πως γίνεται ρε πούστη μου; Τόσα, μα ΤΟΣΑ, τραγούδια έχουμε ακούσει. Τόσες και τόσες φορές έχει τραγουδηθεί ο πόνος του ξενιτεμένου, είτε πρόσφυγα είτε οικονομικού μετανάστη. Του Γιάννη το μαντήλι το λέρωσε η ξενιτιά, που τον έριξε η μαύρη μοίρα του στο σταθμό του Μονάχου (άχου…) και τον χαίρεται η ξενιτιά, τζιβαέρι μου, μέσα στους ξένους ξένος. Εκείνα τα Ηπειρώτικα, λέει ο στίχος, που φέρνουνε το δάκρυ.

Αυτά έχει να λέει, σχεδόν κάθε οικογένεια έχει μια ιστορία προσφυγιάς ή ξενιτιάς. Άλλος στο Βέλγιο σε ορυχείο, άλλος στη Γερμανία στη φάμπρικα, άλλος σε ντάινα (diner) στην Αστόρια, λατζέρης. Άλλος, μπορεί να γύρναγε καμιά φορά σπίτι, ήταν ναυτικός βλέπεις, αλλά έφευγε με γυναίκα έγγυο και έβρισκε παιδί μεγάλο όταν τέλειωνε το μπάρκο.

pappoudes prosfygesΠως γίνεται να είσαι ένας λαός που έχει νιώσει κυνηγημένος, να γίνεσαι ρατσιστής; Κάποιος που έχει νιώσει πως είναι να σε διώχνουν από το σπίτι σου, από τη ζωή σου την ίδια και να σε πετάνε μέσα σε μια βάρκα στη Σμύρνη, να χαίρεται για τις αναποδογυρισμένες βάρκες στη Μυτιλήνη και το φαρμακονήσι; Αυτός που δεν ένιωσε τη βία του πολέμου αυτούσια, αλλά έγινε πρόσφυγας της πείνας, όταν πια ο πόλεμος τελείωσε, πως γίνεται να μη νιώθει τα εκατομύρια που φεύγουν από τη Συρία και το Αφγανιστάν; Κάποιος που έζησε το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων στον Καναδά το ’18, να σπάει μαγαζιά μεταναστών στον Άγιο Παντελεήμονα;

Όλοι αυτοί, άραγε δε μεταφέρανε αυτόν τον πόνο στους επόμενους; Δεν τραγουδήσανε τον πόνο τους στα παιδιά και τα εγγόνια τους; Μήπως σε μια προσπάθεια να θάψουν τον πόνο, έθαψαν και τη μνήμη μαζί με τα μαθήματα που αυτή κουβαλάει; Ή μήπως, θέλοντας να φέρουν μόνο τα καλύτερα στην επόμενη γενιά,  απλά προσπάθησαν να μας “προστατέψουν” από αυτή τη θλίψη;

Στο ίδιο κομμάτι, στον προηγούμενο στίχο, λέει

Ξέχασες που’ναι ιερό το βλέμμα του ικέτη,

τώρα πια οι μισάνθρωποι σε σέρνουν απ’τη μύτη

Γι’αυτό, αν ξέχασες, αν δε βρίσκεις την άκρη και νομίζεις ότι φταίνε αυτοί που ψάχνουν τη ζωή τους και ένα καλύτερο αύριο (πιθανόν, όπως θα κάνεις κι εσύ σύντομα…), που πλέον ξεπερνούν τα 50 εκατομμύρια ψυχές, θυμήσου τα τραγούδια. Όταν θες να θυμηθείς τους προγόνους σου, μην κάνεις τόσο κόπο και πας πολλές χιλιάδες χρόνια πριν, με άμεσο κίνδυνο να καταλήξεις γραφικός. Θυμήσου τους πατεράδες και τους παππούδες, που έφαγαν βρώμικο ψωμί


 

Ο Humayun Anwar και ο Wakar Ahmed, για τους οποίους γράφτηκε το τραγούδι αυτό, ήταν δύο μετανάστες από το Πακιστάν που ζούσαν στη χώρα μας, και έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να απεγκλωβίσουν δύο ηλικιωμένους από το αυτοκίνητό τους που είχε ανατραπεί πάνω στις γραμμές του τραίνου, στο Κρυονέρι στις 6 Απριλίου 2012… Ήταν 19 και 33 χρονών.

Παραθέτω το τραγούδι και τους στίχους.

Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, γι’αυτούς θα σου μιλήσω
σαν άνθρωποι γεννήθηκαν μα δίχως να το ξέρουν
γινήκαν όχθες ποταμού, πιο κάτω θα εξηγήσω.

Τα όνειρά τους τα’τρωγε της φτώχειας το σκουλήκι
τα βράδια μάτια ορθάνοιχτα, η χώρα της ανάγκης
απλώνει το βρωμόχερο, ζητά μπροστά το νοίκι.

Έρχεται η στιγμή που λες “να φύγω κι ότι γίνει”
κι αν όπως τρέμεις το χαμό σε λυπηθεί το κύμα
στη Λαμπεντούζα βρίσκεσαι ή και στη Μυτιλήνη.

Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ, στο βάσανο του δρόμου.
Παντού συρματοπλέγματα, μ’αλήθεια ποιος πιστεύει
πως με τα φράγματα κρατά την όσμωση του κόσμου;

Ελλάδα χώρα της ντροπής και γι’αλλους κρύο σπίτι.
Ξέχασες που’ναι ιερό το βλέμμα του ικέτη,
τώρα πια οι μισάνθρωποι σε σέρνουν απ’τη μύτη.

Η ξενιτιά είναι θάνατος, κι αμα δε βγάζεις άκρη
για ρώτα τα τραγούδια σου, εκείνα της Καρπάθου
και τ’αλλα τα Ηπειρώτικα που φέρνουνε το δάκρυ.

Ο Χομαγιούν και ο Βακάρ έχουν καρδιά μεγάλη,
βλέπουν το τρένο νά’ρχεται και δίχως να το νιώσουν
γίνονται όχθες και κυλά της ανθρωπιάς ποτάμι.

 

Advertisements
Tagged with: , , , , , ,
Posted in Κοινωνία
One comment on “Η ξενιτιά είναι βάσανο, ρώτα τα τραγούδια σου
  1. […] και την Ήπειρο, με τα τραγούδια της ξενιτιάς τους (δες κι εδώ), πριν να (ξε)φύγουμε για πάντα στη μακρινή […]

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

enforadio_player

Κι αν δεν έχουν ειπωθεί όλα;

Περασμενα ξεχασμενα (;)
Κατηγορίες
Ιστορίες από τα πουλιά
e-κόνες

There was an error retrieving images from Instagram. An attempt will be remade in a few minutes.

%d bloggers like this: