Οι θάλασσες της οργής

Βουτάς στο παγωμένο νερό και ξαφνικά εξαφανίζονται όλα. Είσαι εσύ και το κρύο νερό που σε τυλίγει σαν μήτρα. Μπαίνει στ’αυτιά σου και δεν ακούς τίποτα. Στο βάθος κάτι παιδάκια παίζουν αλλά το μόνο που ακούς είναι η θάλασσα. Ούτε τις σκέψεις σου δεν ακούς πια. Τα σκεπάζει όλα το κρύο αλμυρό νερό.

Και σε λυτρώνει αυτό, το ζητάς. Κάνεις χιλιόμετρα σε δύσβατους δρόμους για να το βρεις, να σε πάρει μέσα του και να γλιτώσεις, κι ας ξέρεις ότι είναι για λίγο μόνο.

Όταν βγεις δε θα μπεις να δεις τι γίνεται στον κόσμο, δε θα δεις τα τάιμλαιν που σε κεραυνοβολούν όλο το χειμώνα με πραγματικότητα. Δε θα σε βρουν εδώ, είσαι ασφαλής.

Θα “αράξεις” και θα διαβάσεις το βιβλίο πάνω στη ζεστή άμμο. Δεύτερη αγκαλιά, ζεστή αυτή, ένα με τη γη χωρίς ψάθα. Όσο πιο κοντά μπορείς.

Θα αρχίσεις να διαβάζεις “Τα σταφύλια της οργής”… Και εκεί δε θα μπορέσεις να ξεφύγεις.

Εκεί θα σε βρουν όλα αυτά που έτρεχες να ξεφύγεις. Θα σε βρει ο πόνος των ανθρώπων που ξεριζώνονται από τον τόπο τους, κυνηγημένοι από τους “μεγάλους”. Θα σε βρει ο ανθρώπινος μόχθος που καρπώνονται κάποιοι πιο “έξυπνοι”. Σιγά σιγά θα αρχίσεις να κάνεις τις συγκρίσεις. Θα συγκρίνεις με τον εαυτό σου, με την κατάσταση γύρω σου. Εσύ είσαι καλά ακόμα, σκέφτεσαι, δε θα χρειαστεί να φορτώσεις τα λίγα υπάρχοντά σου σε ένα φορτηγάκι της κακιάς ώρας και να φύγεις για το άγνωστο για μια ελπίδα. Όυτε καν ελπίδα για κάτι καλύτερο, ελπίδα για επιβίωση. Εσύ είσαι καλά. Πίνεις το φρέντο σου και συνεχίζεις να αποφεύγεις σαν αίλουρος τη σκέψη του Σεπτέμβρη.

Αλλά δεν είσαι εντελώς αναίσθητος. Ίσως να ήθελες καμιά φορά να ήσουν αυτός ο γνωστός που θα σου πει “Τι σε νοιάζει ρε μαλάκα εσένα; Μια χαρά δεν είσαι;” Τα σταφύλια της οργής δεν ήταν αυτά τα γλυκά του αυγουστιάτικου ελληνικού καλοκαιριού. Ήταν κάτι ξενικά, ξινά. Και είχαν και σπόρια που τα κατάπιες και άρχισαν να ριζώνουν…

Ξαναβουτάς στο παγωμένο νερό.

“Θα είχε πολλές βροχές το χειμώνα” σκέφτεσαι. Εξάλλου το Αιγαίο έχει πάντα πιο κρύες θάλασσες. Βουτάς πάλι μέσα το κεφάλι, να χαθείς από τον κόσμο όπως πριν.

Αυτή τη φορά όμως είναι αλλιώς. Τα σπόρια της οργής που μπήκαν πριν αρχίζουν και σαλεύουν. Πλεον το νερό δεν είναι η φιλόξενη μήτρα που σε σκέπασε πριν. Έχει κακία μέσα του. Και θάνατο. Έχει πάρει μέσα του όλους εκείνους που έφυγαν από κάπου για μια ελπίδα. Έχει μέσα του άντρες και γυναίκες. Έχει και μικρά παιδιά. Όλοι φουσκωμένοι και φαγωμένοι από τα ψάρια. (Τα ψάρια δεν κάνουν διακρίσεις βλέπεις.)

Έχει μέσα την “ασφάλειά” σου. Να μην έρθουν στη “χώρα σου” (αλήθεια, ποιος σου την έδωσε;).

Βγαίνεις γρήγορα απ’το νερό.

Τα σταφύλια ωριμάζουν τον Αύγουστο. Ας ωριμάσει κι οργή, πριν μας πνίξει από μέσα μας.

Advertisements
Tagged with: , , ,
Posted in Καλοκαίρι

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

enforadio_player

Κι αν δεν έχουν ειπωθεί όλα;

Περασμενα ξεχασμενα (;)
Κατηγορίες
Ιστορίες από τα πουλιά
e-κόνες
"κλείσε την τηλεόραση να κοιμηθούμε επιτέλους" #mono_agapi Πραντς με λωρίδες χοιρινό μπριζολακι με worcestershire, chili, barbeque sauce και τσένταρ. Φυσικά τα αυγά που έγιναν μετά στο ίδιο τηγάνι ήταν από άλλο πλανήτη. Άκου να δεις τι θα κάνεις. Θα κάνεις ένα κοκκινιστό. Πάντα χρειάζεται ένα κοκκινιστό. 
Αμα δεν ξέρεις πως, να πας στη @marislurp να σου δείξει, να γίνεις άνθρωπος. Εγώ επειδή προσέχω το έκανα με τηγανητές πατάτες, αλλά και με μακαρόνια γίνεται το σώσε. 
Εδώ μπες άμα είσαι άσχετος: http://www.marislurp.com/kokkinisto/
%d bloggers like this: